Werkelijkheid

Het moment dat het voor mij duidelijk was dat het allemaal anders zou kunnen, was toen ik als commercieel logistiek medewerker werkte voor een internationale firma. Tijdens dit werk zag ik dat de mensen om me heen werden opgedreven en tegen elkaar werden uitgespeeld om uiteindelijk te komen tot een nog beter bedrijfsresultaat. Werd het gewenste resultaat behaald, dan was iedereen weer elkaars beste vriend en werden de eerdere scheldpartijen en tirades doodgezwegen. Dit was niet de manier waarop ik met mensen kon  en wilde omgaan. Ik besprak dit met mijn leidinggevende, maar hij scheen niet te begrijpen waar ik het over had. Zijn advies luidde: ”Doe gewoon je werk en zorg dat je resultaten boekt.” Hier kon ik me niet langer aan conformeren. Ik besloot mijn baan op te zeggen en te kiezen voor een andere route, wat deze dan ook mocht zijn.

Daar stond ik dan, zonder werk, zonder idee wat nu te doen, maar wel wetende dat het anders zou kunnen. Ik keek eens goed naar mezelf en bedacht: ‘Als de werkelijkheid zo vervelend is, waarom creëer ik dan niet mijn eigen werkelijkheid? En is er een manier om anderen deze werkelijkheid te laten zien en te laten ervaren?’

Steeds weer kantelen

Als ik nu terugkijk besef ik dat ik meer kantelmomenten in mijn leven heb gekend. Als klein meisje trok ik op een dag aan de arm van mijn moeder en zei: “Mam, ik ben anders, ik kijk anders.” ”Iedereen is anders, lieverd”, was haar antwoord. Maar dat bedoelde ik niet. Ik kon ook niet echt uitleggen wat ik dan wel bedoelde.

Gedurende mijn middelbare school periode hield ik me meer bezig met vragen als: wat is sociaal wenselijk gedrag? En waarom doen we zoals we doen en zijn we zoals we zijn?, in plaats van moeite te doen om ergens bij te horen. Hetgeen ervoor zorgde dat ik meer bezig was met de vraag over hoe ik in het leven stond dan mijn leeftijdsgenoten. Ook tijdens mijn studie International Business & Languages voelde ik mij altijd een buitenbeentje en moest ik ver van mezelf af gaan staan om aansluiting te vinden en mijn studiepunten te kunnen behalen. Ik dacht na over mijn toekomst en vroeg me af of ik dit wel echt wilde.

Later, tijdens mijn werk liep ik steeds vaker vast en stelde ik vragen over het hoe en waarom van bepaalde processen en omgangsnormen. Dit werd door anderen vaak als lastig werd ervaren.

Façade

Hoe meer ik naar de wereld en de mensen om me heen keek, hoe meer ik het leven begon te zien als een façade. Ik dacht serieus, dat er op een dag een boek in de brievenbus zou vallen met daarin de spelregels. Waarschijnlijk ben ik toen ik klein was, ook een paar keer naar de brievenbus gelopen om te kijken of deze handleiding al was gearriveerd. Dag in dag uit werd ik geconfronteerd met mensen die met een frons op hun gezicht naar hun werk gingen, die klaagden op zondag dat de week alweer voor de deur stond, maar wel zeiden blij te zijn met de zekerheid en de veiligheid die dit bestaan hen bood. Maar wat is die zekerheid nu? En wat gebeurt er als deze ineens wegvalt? Wie of wat ben je dan?

Samenwerken

De samenleving is hard. De samenleving is in de loop der jaren steeds harder geworden en meer gericht op de ‘ik’ dan op de ‘wij’. Van écht contact is nauwelijks meer sprake. Veel mensen verschuilen zich achter een scherm of smartphone en delen hun ervaringen via een sociaal platform. Aan het aantal reacties en ‘vind-ik-leuks’ ontlenen zij een bepaalde status. Ik geloof niet in die individualistische en afstandelijke manier van leven en de daarbij behorende strijd met de ander. Ik geloof in een samenleving gebaseerd op samenwerken en elkaar zien.

Voor mij is samenwerken uitgaan van ieders individuele kwaliteiten en deze zo in te zetten dat de groep (lees: de samenleving) als geheel krachtig en evenwichtig kan functioneren om op die manier de gewenste kwaliteit te kunnen bieden.’

Mezelf staande houden

Er wordt steeds minder naar de mens als individu gekeken. Sociale status, geld, macht, angst, zekerheid en veiligheid zijn voor mij allerlei obstakels die het zicht naar de ander belemmeren. Ik moest de grote vraag voor mezelf beantwoorden: hoe kan ik mezelf staande houden, mensen een waardevolle ervaring bieden en daardoor een bijdrage leveren aan deze maatschappij?

Na vele omzwervingen heb ik als antwoord op deze vraag besloten mijn eigen videoproductiebedrijf, SWP Productions, op te richten. Een bedrijf gericht op film en storytelling, waarbij samenwerking hoog in het vaandel staat. Film brengt mensen samen en laat mensen genieten. Het biedt een opening voor een gesprek, laat mensen op een andere manier naar dingen kijken. Tijdens de filmworkshops die ik geef, laat ik mensen vanuit hun eigen kracht werken aan iets wat buiten hun vaste kader ligt. Zij vertellen een verhaal, laten hun werkelijkheid zien en worden helemaal meegenomen in het maken van de film. Samen doorlopen zij het gehele proces van filmmaken en op het moment dat zij het eindresultaat op het grote doek zien, ervaren zij gezamenlijk een moment van euforie. Het gevoel van saamhorigheid is op dat moment letterlijk voelbaar in de ruimte.

Daarnaast wil ik mensen een platform bieden om hun verhaal te vertellen en te delen met anderen. Ik ben op zoek naar het talent, de kracht en de boodschap. Op dit vlak werk ik samen met verschillende ondernemers. Samen sta je sterker, ieder doet waar hij of zij goed in is en zo kom je tot de mooiste en meest krachtige uitingen. Het is fijn dat je de successen kunt delen en van de niet-successen kunt leren.

Keuzes

Voor mij is het heel belangrijk om te onthouden dat je altijd een keus hebt in alles was je doet. Het is echter wel zaak dat je openstaat voor die keuzes. De kanteling begint bij jezelf en de mensen om je heen. Het begint allemaal met de eerste stap…