De documentaire tip van februari!

Vanaf heden wil ik iedere 1e woensdag van de maand een documentaire tip met jullie delen. Kennen jullie de documentaire “Barney, Het verdriet van een wereldkampioen” al?  De documentaire gaat over de darter Raymond van Barneveld die 5 wereldtitels, 21 toernooioverwinningen en 5 TV-negendarters op zijn naam heeft staan. 2007 was het jaar waarin hij zijn vijfde en laatste wereldtitel veroverde. Hierna bleef de winst telkens uit, hetgeen hem wanhopiger en wanhopiger maakte.

Een documentaire met impact!

Na het zien van deze documentaire bleef ik achter met een dubbel gevoel: triest en opstandig. Triest, omdat het echt oprecht heel verdrietig is om te zien hoe Raymond in gevecht is met zichzelf, de negatieve gedachten niet van zich af kan schudden of om kan draaien en hoe hij steeds dieper en dieper in het zwarte gat terechtkomt. Heel verdrietig om naar te kijken, maar zó echt! Ik voelde zijn pijn. De film maakte me ook opstandig. Waarom? Het is zo triest om iemand zo ‘vast’ te zien zitten, maar ik ben enorm allergisch voor iemand die de slachtofferrol verkiest boven de rol van doorzetter/aanpakker. Ik snap dat dingen je kunnen overkomen en dat het leven veel tegenslagen kent, maar je moet altijd blijven vechten om jezelf weer goed te gaan voelen. Daar is het leven te mooi voor!

“Het is echt geen probleem om af en toe te zeuren en klagen. Je moet alleen soms wel keuzes maken in het leven en voor jouw eigen geluk kiezen. Kortom, de schouders eronder én gaan!”


Dat laatste zag ik niet terug in de film
. Ik zag een Raymond die vertelde vroeger nergens goed in te zijn geweest, die niet met verlies om kan gaan, veel last heeft van stress, die zich focust op het negatieve en zich gedraagt als een groot kind. Zijn verlies reageert hij af op zijn omgeving. Hij snauwt, moppert en niemand kan op dat moment iets goeds doen in zijn ogen. Kortom, het is allemaal ellende en de omgeving mag dat weten. Later heeft hij dan weer spijt van zijn gedrag. Totdat er weer iets misgaat en het proces zich weer herhaalt.

Raymond en zijn vrouw

In de documentaire zien we vooral Raymond zelf in beeld. Heel kort vertelt zijn vrouw over het gedrag van haar man richting haar als hij een partij heeft verloren. Dat is niet zo prettig voor haar. Ook vertelt ze over de heftige tijd toen inbrekers hun huis binnendrongen en haar in elkaar hebben geslagen. Raymond zat toen net in het buitenland. Ze kan haar pijn, haar verdriet en haar angst niet met haar man delen, want hij heeft al zoveel aan zijn hoofd. Wat erg, denk ik…………….. wauw!

Het valt me op dat ze steeds alleen in beeld is, dus niet samen met haar man. Wat bij mij dan meteen de vraag oproept: zijn die twee nog wel samen dan? Ik kan me namelijk voorstellen dat het gedrag van Raymond, in combinatie met het traumatisch incident een druk kan leggen op een relatie. Waarom wordt ze alleen in beeld gebracht en niet samen met haar man? Even op Google zoeken dacht ik. Oké, ze zijn nog steeds samen. Waarom komen ze dan toch niet samen in beeld? Apart, vind ik!

De tragische sportheld

In de documentaire wordt het portret van de tragische sportheld redelijk neergezet. Alleen, er moet toch nog meer zijn aan deze man? Dat vraag ik me dan meteen af. Oké, hij heeft een hele collectie actiefiguren en een appartement in Spanje waar hij in augustus naar toe gaat met de familie. Oh nee, toch niet. Hij heeft in augustus een toernooi gepland en daar moet hij dan natuurlijk bij zijn. De vakantie is hem ook meteen afgenomen. Eigenlijk heeft deze verhaallijn geen verdere diepte in de film.

Na 45 minuten kijken was ik er wel klaar mee. Ik kan er eigenlijk niet zoveel mee. Het gevoel wat ik van deze documentaire kreeg is een triest en opstandig gevoel. Ik bedacht mij meteen dat dit wellicht een fractie is van hoe Raymond zich de hele dag voelt. In die zin denk ik dat de documentairemaker zeker geslaagd is. Ik voel me nu precies hoe van Barneveld zich voelt, en dat is niet best.